Özel eğitim öğretmeni bir anne olarak oğlum 4 yaşındayken ona yazdığım satırlardır..Şimdi 8 yaşında,2. sınıfa geçti ve akranlarıyla birlikte aynı sıraları paylaşıyor.Bu mektubu erken tanı ve doğru eğitimin önemini belirtmek için ve ailelere umut olması için paylaşmak istedim.

Benim  Sessiz  Bebeğim…

Neden gözlerini kaçırıyorsun benden,neden bakmıyorsun?Neden duymak istediklerimi söylemiyorsun…?

Bir kere ‘’anne’’ desen dünyalar benim olur bilmiyor musun?Yoksa korkuyor musun sana öğreteceklerimden…

Şimdi sana  yazdığım bu mektubu belki hiç okuyamayacaksın,belki de okusan da anlayamayacaksın…Ama hissedeceksin küçüğüm…Çünkü biliyorum sen benim için ne kadar özelsen ben de senin için öyleyim.Tıpkı diğer özel çocuklar ve aileleri gibi…

Senin özel olduğunu öğrendiğim günü hatırlıyorum da …Aslına bakarsan hiç unutmadım.Doktorun odasından çıkışımı ve o koca hastanenin başıma yıkılışını…

Neler oluyordu bana?Bilmiyor muydum başıma geleni?Okuduğum kitaplarda yazmıyor muydu bütün bunlar?O kitaplar anlamama yetmiyor muydu?

Yıllardır özel öğrencilerim yok muydu?Anne babalarına defalarca uzun konuşmalar yapmamış mıydım?Öyleyse şimdi neden susuyordum?Söyleyecek o kadar çok şeyim varken hem de…

Korkuyordum küçüğüm…Seni büyütememekten,seninle büyüyememekten….Dışardan bakıldığında çok uzak görünen bu özel dünyadan….

Çünkü bizi anlamayacaklardı…Onlara kendimizi anlatmamız gerekecekti.Bıkmadan usanmadan….Sonu gelmeyen sorulara cevap verecektik…Ama onların aldığı hiçbir yanıt onlara yetmeyecekti…Çünkü bizim ‘’özel’’olduğumuz gerçeği onların gözünde değişmeyecekti.

Ama bir gün hepsi farkına varacaktı.Onlar koşarken biz küçük adımlarla ilerleyecektik ve gün gelecek bu başarımızı onlar da görecekti..Tıpkı öğrencilerimin anne babaları gibi ben de mutlu olacaktım senin küçük adımlarınla…

Şimdi 4 yaşındasın,daha yolun başındasın…Şimdiden o kadar çok şey öğrendin ki…Önce o masum gözlerini kaçırmamayı…Sonra yıllardır beklediğim o kelimeyi ‘’anne’’yi.Bana her ‘’anne ‘’deyişinde içimde yeni bir umut…Sana dünyadaki tüm bilgileri öğretme isteğim…..

Başaracağız biliyorum…Bize inanmasalar da başaracağız…Herşeye baştan başlayacağız.Konuşmaya,yürümeye,Dünya’nın  tüm çiçeklerinin kokularını duymaya,etrafımızdaki tüm güzellikleri görmeye,tüm varlıkların seslerini işitmeye ve insanlığa sesimizi duyurmaya…..

Elbette yorulacağız,vazgeçişlerimiz olacak,sonra yeniden aynı kararlılıkla baştan yazacağız hikayemizi…yılmayacağız.

Bir anne ile evladın gücüne kim karşı koyabilir ki soruyorum size?

Yazdığım bu mektup sadece oğluma değil….Tüm bunları yaşayan ve anlatamayan çok değerli özel insanlara….Anne ve babalara…Bu zorlu yolda onları bir gün bile yalnız bırakmayan tüm öğretmenlerimize….

Şimdi burada beni dinleyen ve desteklerini esirgemeyen sizlere….Teşekkür ederim…

 

Hasan’ın Annesi…

Özel Eğitim Öğretmeni

FATI BEKLEN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.